De cavia met haar eigen TV-programma.

Wanneer ik het aan iemand vertel, word ik niet geloofd.

Maar hier is het bewijs: Sissy kijkt elke dag naar Blokken.

Roerloos zit ze daar een half uur gespannen te kijken. Ik vermoed dat de kleuren en de geluiden het doen.

Ik heb toch al vermeld dat ze speciaal is hé!

Trein met vertraging.

Jaja, ik vrees dat ik te hard gestoeft heb over de treinen hier.

M. en ik leggen onze agenda’s naast elkaar en besluiten dat we op vrijdag eens fijn naar zee sporen, zeker omdat het weer (voor deze tijd van het jaar) redelijk meevalt.

Ik weet dat er de laatste tijd enkele dingen veranderd zijn bij de NMBS. Meestal gaan we in het weekend, maar vroeger maakte dat weinig verschil in de uurschema’s. Wanneer ik aan het station kom, kijk ik even op het bord. Jawadde! De trein die rechtstreeks naar zee rijdt, was de enige en is al vertrokken. De volgende welke we kunnen nemen, dat wordt overstappen. Geen probleem, alleen maar dat we veertig minuten zullen moeten wachten.

Op het perron staat heel wat volk, maar nog geen vervoermiddel. Dan wordt er omgeroepen dat we van spoor moeten veranderen, onze trein heeft vertraging wegens een ongeval tussen Diegem en Zaventem. Een soort pendeltje brengt ons naar Hasselt. Daar klinkt een stem: weer twintig minuten vertraging.

Dit zijn we niet gewend, eigenlijk zijn wij meestal verwende treinreizigers. (ofwel is het beter in het weekend)

Eindelijk arriveren we dan toch waar we moeten zijn. Weinig wind, helemaal niet koud, ideaal om te wandelen. Een heerlijke dag.

Als we aan ons vieruurtje zitten, vergeet ik dat ik mijn fototoestel bijheb, want het was echt wel de moeite geweest om dat beeld vast te leggen.

Soezen, gevuld met vanille-ijs, overgoten met warme (echte) chocolade en enkele toefjes slagroom. Een droom van een dessertje.

Doe je een zondeke, dan tenminste met kwaliteit!

Wanneer we terug naar het station gaan, is het nog steeds niet koud.

En op de terugreis… wat dacht je? Weer in Hasselt twintig minuten wachten op een aansluiting.

Ik voel sympathie voor de mensen die zulke toestanden regelmatig meemaken op weg naar hun werk. Je zou voor minder boos worden.

Nederland verbiedt paddo’s vanaf 1 december.

Het Nederlandse verbod op de verkoop van paddo’s gaat in op 1 december. Zowel de teelt als de verkoop van verse paddo’s wordt verboden. Voor de gedroogde variant van de hallucinerende paddestoelen was dit al het geval.
De Nederlandse Tweede Kamer drong aan op een verbod na de dood van een 17-jarig Frans meisje, dat na het eten van de paddestoelen van een brug in Amsterdam sprong. De smartshops reageerden verbijsterd toen het kabinet deze wens honoreerde. Problemen na het gebruik van de paddestoelen zouden zich volgens de handel vooral onder buitenlandse toeristen in Amsterdam voordoen. Deze zouden met een betere regulering en controle gemakkelijk de kop in te drukken zijn.

Dus wie er nog van wil proeven, zal zich moeten haasten.

Opnieuw getagd, of is het getagged…

Deze fantastische Madame stuurde mij deze tag.

Niet gemakkelijk hoor, sorry madame dat ik er zo lang over gedaan heb, maar hier heb ik toch een tijdje voor nodig gehad. En mijn kwinkgeslag komt niet zo vlot als bij jou.

Als eerste moest ik een link terugplaatsen, dat is gebeurd.

Dan zes kwinkslagen over mezelf vertellen.

Tag zes andere bloggers en laat op hun blog een bericht achter.

Wel, daar gaan we dan!

1. Mijn winkelkarretje lijkt lichter wanneer ik het voortduw inplaats van te trekken. Dat maakt dat ik een beetje slinger van links naar rechts. Mijn buurvrouw vroeg: ligt het aan jou of aan je wagentje? Waarop ik: Oh neen, het ligt aan die borrel van daarnet!

2. Wanneer iemand mij vraagt: hoe gaat het met je? Is mijn antwoord steeds: heel goed! En dat alleen om te vermijden dat ik uitleg moet geven als ik iets anders antwoord.

3. Onlangs verplaatste ik mijn micro-wave, ik had meteen meer plaats en kon er beter in kijken. De broodrooster kreeg een plaatsje op de koelkast. Hij stond wel andersom. Ik wilde mijn boterham er laten uitspringen vóór de tijd om was en wist gewoon niet meer hoe het moest. Gewoon vergeten dat ik van onder op de knop moest duwen. Gelukkig werkte hij automatisch. Even stond ik na te denken: zou dit Alzheimer zijn of dementie die er aan kwam? Maar dan toch de light-versie.

4. In het weekend is er in het centrum regelmatig wat animatie, gewoon mensen die ingehuurd worden om winkel-wandelaars te entertainen. Er liep een mimespeler in zwart pak met witte handschoenen achter de mensen aan om hen te imiteren. Iedereen lachte natuurlijk. Ik vond het maar flauw en toen hij naast mij liep in dezelfde pas… kon ik het niet laten. Zonder te lachen deed ik hèm na. Hij gaf het snel op en verdween heel boos.

5. Aan mijn toneelklassen heb ik fijne herinneringen. Zo hebben we eens een rollenspel gedaan, dat met stukjes opgebouwd werd. De figuur die ik gekozen had te zijn, kreeg een verleden en een achtergrond, net echt. Ik zat voor de klas en de anderen mochten vragen stellen.

Heb je hobby’s?

Oei, de clochard die ik was had dat zeker niet. Om tijd te winnen vroeg ik: wat zijn hobby’s?

Euh, ben je ergens lid van?

Oh ja, ik ben bij het OCMW.

Iedereen plat natuurlijk.

6. Ik noem mijzelf graag prettig gestoord. Als je niet met jezelf kan lachen, dan is er iets fout.

Nu moet ik zes nieuwe bloggers taggen. Geheel vrijblijvend hoor. Heb je zin kruip dan maar in je pen, euh ratel maar op je toetsen.

Chelone, Leibele, Annava, Micheleeuw, Elise, Heidi Schoefs

Mochten jullie al door iemand anders gekozen zijn, sorry dan.

Voor mijn part mogen er ook twaalf hun kwinkslagen vertellen, des te meer  kunnen we lezen.

Rode bolletjes.

Dit plantje prijkt sinds vorige week in mijn huiskamer. Ik vind het mooi, maar heb geen flauw idee wat het eigenlijk is. Het zijn geen citrusvruchten, eerder tomaatjes. Eentje heb ik opengesneden en het binnenste deed mij denken aan passievruchten, zo’n beetje kleverig met veel zaadjes.

Er van proeven heb ik niet gedurfd, maar aan de geur te oordelen leek het toch niet echt eetbaar.

Waarschijnlijk is het gewoon een sierplant.

Allerheiligen.

Spinnerag ragfijn

betoverd door nevel

parelnevel gevangen

gevangen parels

verdwijnen weer meedogenloos

door zachte zonneschijn.

Een nieuwe jas.

Prachtig weer was het vandaag, helemaal niet wat er eerst voorspeld werd.

H. wilde graag naar Maastricht, ze had een nieuwe jas nodig. Volgens haar zeggen draagt ze de kleren die we samen kiezen, veel meer. Boh, ik was wel in de mood om door de winkelstraten te slenteren. En op het laatste nippertje kwam M. ook nog mee.

Wanneer we de bus opstapten ging ik voor, nam twee plaatsen in en gooide viegensvlug mijn handtas op de plaats er net neven. Zo zaten we toch naast elkaar.

Het eerste dat we deden bij aankomst was een koffietje drinken op een terras waar de zon lekker scheen. Dat was al een goed begin. Voor het toilet moest je de trap op en terwijl ik mij daar naartoe begaf, had ik spijt dat ik mijn fototoestel niet bij had. Er hing een plaatje met een pijltje naar boven, waarop te lezen stond: WC en net daaronder: 80 zitplaatsen. Heel onnozel maar zo grappig dat ik ermee moest lachen.

Dan begon de zoektocht naar een jas. Het moest er een zijn die anders is, een beetje speciaal, gewoon iets nieuws.

Ik heb niet geteld hoeveel winkels we in en uit gelopen zijn, maar ik denk half Maastricht. Maar zoveel jassen als H. gepast heeft… heb ik nog nooit bijeen gezien. Gecentreerde, met kap, zonder kap, wasbare, zuivere wollen, korte, lange, brede, smalle, doffe, glanzende… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar overal was wel iets wat niet zo meeviel. Op een gegeven moment neem ik een jas aan, die me daar een statische schok bezorgt, het lijkt wel een kortsluiting. Veronderstel dat je zoiets draagt!

Een kap had een dikke pelsen kraag van echte vos, we streelden vol bewondering het zachte materiaal, tot we er aan dachten dat we in principe tegen het dragen van bont zijn, denkend aan het dierenleed, was de pels al minder aantrekkelijk.

’s Middags gingen we iets lekkers eten bij V&D, om even te bekomen. En dan maar weer verder zoeken. Resultaat: noppes, nada.

Dan maar richting bushalte, die ligt aan de bekende Mississippiboot,  maar we hadden nog een half uurtje en doken even het nieuwe shoppingcenter in. En plots… ik zag jassen… wij daarop af en… daar vond ze wat ze wilde… eindelijk!

Nog even de grote Jumbo binnen, waarvan ze zeggen dat het daar zo goedkoop is. Ik had geen zin om boodschappen mee te sleuren, maar een stuk leverworst, iets dat ik al lang niet meer gegeten had, dat zag er lekker uit. Dus even langs de kassa en toen was het tijd voor de bus.

Mijn buskaart haalde ik al maar te voorschijn, niet dat ik daar stond met die leverworst in mijn handen bij de chauffeur.

Het was een gezellige dag, maar ik denk dat ik voor een tijdje genoeg heb van rekken met jassen.

Getagd worden.

Micheleeuw stuurde mij de boodschap dat ze mij getagd had. Vroeger kreeg je een stokje, maar nu heet dat iemand taggen. Het woord op zich maakte mij nieuwsgierig en ik ging eerst eens opzoeken wat de betekenis ervan eigenlijk is.

Blijkbaar worden er verschillende soorten uitleg aan gegeven. Iemand noemde het een hype. Maar wat mij een beetje aansprak was; iemand labelen. Wie verzint het toch allemaal? Je geeft dus iemand of jezelf een label?

De bedoeling is dat ik zes dingen opnoem die niet belangrijk zijn. Nu is nog de vraag: onbelangrijk voor mij of voor de lezer? We zouden hier een hele discussie over kunnen beginnen. (dat mag ook). Daar gaan we dan…

1. Dagelijks moet ik zeven verschillende pillen innemen. Ik ben daar ook tegen, maar het is de enige manier om te functioneren. Ik krijg regelmatig te horen dat ik er goed uitzie, oké, aan de buitenkant hoef je niet te merken hoe het met de binnenkant gesteld is.

2. Ik hou niet van snijbloemen en ik heb een sterk vermoeden dat het wederkerig is. Want ik kan ze nooit lang houden. Vroeger toen ik een tuin met bloemen had, werd er nooit een geplukt, want dan waren ze dood voor mij. En snijbloemen kopen vind ik dus weggegooid geld. Een gewoon klein potplantje daar kan ik in tegendeel heel lang van genieten.

3. Als kind heb ik boeken verslonden, ik las alles wat er in huis was of kwam. Maar dat is voorbij, na een halve bladzijde krijg ik verschrikkelijk slaap. De Knack ligt op het toilet, anders zou ik die niet gelezen krijgen.

4. ik hou ontzettend van films van Walt Disney. Zowel de tekenfilmen als de andere. (dat is het kind in mij)

5. Kookprogramma’s op tv, waar de kok de sla met zijn handen mengt, doen mij walgen.

6. ’s Avonds voor ik slapen ga, speel ik eerst nog enkele rondjes patience op de pc. Soms blijf ik doordoen tot ik een spelletje volledig heb uitgelegd, alleen maar om die kaarten te zien springen.

Tot daar mijn ‘geheimen’ . Maar ik ga niemand taggen, ik gooi dat tagding in de meute van blogland en wie er zin in heeft, mag het vrijwilig oprapen en er iets mee doen. Er zal wel iemand zijn die het ziet zitten?

Bessen voor de winter.

Veel bessen gezien op mijn wandeltocht. De vogeltjes zullen kunnen smullen deze winter!

Een mens verandert van gedachten.

Door onvoorziene omstandigheden is onze toneelgroep gesplitst. Een deel wil stoppen en de anderen richten een nieuw gezelschap op.

Als ik zo die verhalen hoor, bekruipt mij ook weer de zin om mee te doen. Maar ik zit nog steeds met hetzelfde probleem; vervoer. Ik heb geen auto en ’s avonds rijden er geen bussen meer.

Toevallig hoorde ik dat de senioren ook een eigen groepje hebben. En omdat ze ’s namiddags repeteren, kwam mij dat heel goed uit. De toneelmicrobe begon weer te kriebelen. Senioren die optreden voor senioren… dat is voor mij toch even aanpassen. In de vorige groep waren de meeste spelers jonger dan mij, terwijl het nu wat oudere mensen zijn. Hoe het allemaal zal gaan, dat is nog even afwachten. Veel kan ik daar nog niet over vertellen.

De laatste tijd heb ik niet zoveel geblogd. Dat heeft ook een reden. Ik schrijf voor de huurderskrant en mijn twee eerste artikels welke vorige keer gepubliceerd werden, schijnen in de smaak te vallen.

Het is dan logisch dat ik weer gevraagd werd. Schrijven over een thema dat iemand al vastgelegd heeft, dat gaat mij goed af. Als je kan kiezen uit een lijstje over welk onderwerp je wil schrijven, dan denk je er niet aan hoeveel werk dat inhoudt. Zo zit ik dus met een artikel (waar een interview bijhoort) een verslag over een vermeend probleem dat er eigenlijk geen is. En bij het volgende congres een verslag van het hele gebeuren.

Dan komt daar nog bij: de cursus senioren-consulente, die bij mijn vrijwilligerswerk aan het onthaal hoort. Niet te vergeten de vergaderingen van de bewonersraad, de huurders-advies-raad en de redactieraad. Dit is veel, maar ik kies daarvoor. De verklaring is misschien dat ik nu al die dingen wil doen waar ik vroeger de kans niet voor gekregen heb.

Op mijn vorig blog heb ik veel kortverhalen geschreven, maar nu besef ik dat een verslag maken mij meer ligt. Het fantaseren heeft een beetje plaats gemaakt voor de realiteit.

Het idee om ooit een boek te schrijven ligt ook op ijs. Plots vind ik dat de meeste mensen veel beter schrijven dan ik. Dat bedoel ik dus wanneer ik zeg dat je van gedachten kan veranderen.